Ζούμε σε μια χώρα προικισμένη από τον θεό, με άπειρες ομορφιές, αλλά με σημαντικές επίσης παθογένειες.
Αυτές είναι προερχόμενες κυρίως από τις συμπεριφορές και νοοτροπίες μας.
Παθογένειες που δεν αφορούν μόνο την λειτουργία του κράτους αλλά βρίσκονται διάχυτες στην κοινωνία.
Ο τρόπος να τις αλλάξουμε ίσως να μην είναι απλός και εύκολος αλλά δεν είναι και ακατόρθωτος.
Απλά θέλει τόλμη, πράξεις και κάποιες βασικές αρχές. Ισονομία, Αξιοκρατία, Δικαιοσύνη, Εντιμότητα, Ηθική.
Το μεγάλο πρόβλημα στην πατρίδα μας είναι ότι δεν λειτουργούν οι θεσμοί με τέτοιο τρόπο που ο πολίτης να αισθάνεται ότι ζει σε ένα κράτος δικαίου.
Ο λόγος είναι η διάβρωση τους από τα αχόρταγα για ‘εξουσία’ με την κακή έννοια, συστημικά κόμματα.
Αν μπορούσαμε με ένα μαγικό ραβδάκι να φτιάχναμε θεσμικές λειτουργίες βασιζόμενες στην αμεροληψία, την ανεξαρτησία και το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης και προσφοράς τότε θα είχαμε πετύχει το πρώτο μεγάλο βήμα για να νικήσουμε τον διχασμό που διαχρονικά ταλανίζει την κοινωνία μας και όλες τις αθέμιτες πρακτικές από όπου και αν προέρχονται.
Ξεκινώντας να ξεδιπλώνω το σκεπτικό μου, θα αναφερθώ στο κράτος και τις λειτουργίες του.
Θα εστιάσω την σκέψη μου στην αδικαιολόγητη για μένα διακριτική μεταχείριση μεταξύ εργαζομένων στον Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα.
Η μονιμότητα στο Δημόσιο είναι αναχρονιστική.
Δημιουργεί παράλυση, αθέμιτες συμπεριφορές (ρουσφέτια), κατασπατάληση πόρων του φορολογούμενου και ασφαλώς αδικία σε βάρος των υπόλοιπων εργαζομένων.
Στην σύγχρονη εποχή οι δεξιότητες της γνώσης, της συνεργασίας, του αλληλοσεβασμού και της αποδοτικότητας πρέπει να είναι τα βασικά κριτήρια για τις θέσεις εργασίας.
Άρα η άρση της μονιμότητας και η συνεχής αξιολόγηση θα φέρει έκρηξη της παραγωγικότητας αλλά και των οικονομικών απολαβών αυτών που το αξίζουν.
Με αυτό τον τρόπο ακυρώνουμε στην πράξη το μεγάλο «κίνητρο» του ρουσφετιού που φέρνει μαζί του αθέμιτες πρακτικές και συμπεριφορές από όσους το υιοθετούν.
Το κράτος πρέπει να έχει αυτούς που χρειάζεται κάθε φορά και πάντα σύμφωνα με τις συνθήκες που επικρατούν.
Επιδίωξη είναι να έχουμε τόσο στον Δημόσιο τομέα όσο και τον ιδιωτικό, εργαζόμενους καλοπληρωμένους που να εργάζονται σε παραγωγικό , αξιοπρεπές και σύγχρονο περιβάλλον, τόσο όσον αφορά τις υποδομές όσο και το εργασιακό.
Ένας δεύτερος μεγάλος πυλώνας που βοηθά να αναπτυχθεί ένα κράτος αξιοκρατικά, είναι η οικονομία και το οικονομικό περιβάλλον.
Ένα απλό φορολογικό σύστημα με ίδιο φορολογικό συντελεστή για όλους(φυσικά και νομικά πρόσωπα), 15% για παράδειγμα, με όλα, μα όλα τα έξοδα να εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημα και τεράστιες ποινές για όσους παρανομούν παρά το τόσο ευνοϊκό σύστημα για τον φορολογούμενο, είναι η ενδεδειγμένη λύση που ενισχύει το αίσθημα δικαίου και απογειώνουν την οικονομία.
Με αυτά τα απλά βήματα καθιστάς ‘ασύμφορη’ την φοροδιαφυγή.
Τα οφέλη τεράστια γιατί καταργείτε η ‘μαύρη’ οικονομία και εντάσσετε στην ‘κανονική’, την καθαρή, ενισχύοντας το ΑΕΠ της χώρας και μειώνοντας τον λόγο ΧΡΕΟΣ/ΑΕΠ.
Αντιμετωπίζεται έτσι μια και έξω, ακόμη μια μεγάλη αδικία.
Έχουμε αυτούς που είτε από πεποίθηση, είτε γιατί δεν έχουν την δυνατότητα να φορο-αποφύγουν ή να φοροδιαφύγουν πληρώνουν ένα σκασμό φόρους και αυτούς που πράττουν τα παραπάνω οικονομικά αδικήματα σε βάρος των υπολοίπων.
Μίλησα για βασικές αρχές στο ξεκίνημα αυτού του άρθου και σίγουρα μία κυρίαρχη, αφορά την Δικαιοσύνη.
Επιβάλλεται να είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ με όλη την σημασία της λέξεως και να απονέμετε ταχύτατα.
Πέρα από το προφανές, ότι η σωστή λειτουργία της ενισχύει το αίσθημα δικαίου ολόκληρης της κοινωνίας, αποτελεί και κορυφαίο παράγοντα επιλογής επενδυτικών δράσεων.
Δεν μπορείς να προσελκύσεις επενδύσεις όταν δεν μπορεί να απονεμηθεί δικαιοσύνη με ταχύτατα.
Πρέπει λοιπόν να μην διορίζεται η ηγεσία της από την εκάστοτε κυβέρνηση αλλά από ένα σώμα εκλεκτόρων που θα αποτελείται από ανώτερους δικαστές, καθηγητές νομικής και τους αφυπηρετήσαντες προέδρους των 3 ανώτατων δικαστηρίων που να προτείνουν στην βουλή τους άξιους υποψήφιους και με τα 2/3 της πλειοψηφίας να επιλέγονται οι εκλεκτοί-άριστοι.
Φτάνοντας στο τέλος, θα ήθελα να επισημάνω τον μέγιστο ρόλο της παιδείας σε όλη αυτή την διαδικασία διαμόρφωσης και εγκαθίδρυσης του αισθήματος δικαίου στην κοινωνία που μοναδικό στόχο έχει την ομοψυχία, την αλληλεγγύη και την επίτευξη μιας κοινωνίας αρχών και αξιών που μόνο οφέλη θα έχει για το σύνολο της κοινωνία.
Η Παιδεία πρέπει να χαράσσεται και να διοικείται από μια Επιτροπή Σοφών στην οποία θα συμμετέχουν διακεκριμένοι Έλληνες πνευματικοί άνθρωποι, καθηγητές, διανοούμενοι, κάποιοι εκ των οποίων θα πρέπει να είναι καθηγητές σε Πανεπιστήμια της Ευρώπης ή/και των ΗΠΑ, για να μεταφέρουν διαρκώς στην Επιτροπή τον «αέρα» της διεθνούς εμπειρίας.
Υπουργός Παιδείας θα είναι ο Πρόεδρος της Επιτροπής, η θητεία του οποίου θα ορίζεται από τα ίδια τα μέλη.
Η Επιτροπή θα αντικαθιστά τα μέλη της, αν κάποιος αποχωρήσει, και θα εποπτεύει το εκπαιδευτικό σύστημα.
Ο Γεν. Γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας θα έχει αρμοδιότητες οικονομικού και διοικητικού χαρακτήρα.
Οι πρώτοι «Σοφοί» θα επιλεγούν με διακομματική απόφαση.
Η Βουλή θα μπορεί να αλλάξει τη σύνθεση της Επιτροπής με απόφαση των 2/3 του σώματος.
Η ΠΑΙΔΕΙΑ θα θεμελιώνεται στις έννοιες της εξωστρέφειας, της αριστείας και της αξιολόγησης σε όλες τις βαθμίδες.
Εν κατακλείδι αγαπητοί φίλοι και φίλες, οι ΘΕΣΜΟΙ και πως αυτοί λειτουργούν είναι το διαβατήριο για μια σύγχρονη και ευνομούμενη χώρα.